Duch g\u00f3r (Legenda z Siegen)<\/p>\n\n\n\n
G\u00f3rnictwo kwit\u0142o tu od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Ci\u0119\u017cko pracuj\u0105cy g\u00f3rnicy znajdowali wsz\u0119dzie w g\u00f3rach du\u017ce ilo\u015bci czystej rudy. Czasami, gdy g\u00f3rnicy ci\u0119\u017cko pracowali, \u0142aduj\u0105c swoje ma\u0142e w\u00f3zki pe\u0142ne b\u0142yszcz\u0105cej ska\u0142y, s\u0142yszeli tajemnicze pukanie w \u015bciany tu i tam. G\u00f3rnicy dobrze o tym wiedzieli. Ma\u0142y duch, g\u00f3rski troll, by\u0142 tam i pokazywa\u0142 im nowe z\u0142o\u017ca rudy. A je\u015bli g\u00f3rnicy od\u0142upywali ska\u0142\u0119 w tym miejscu, odkrywali bogate skarby. By\u0142a jedna rzecz, kt\u00f3rej \u017cyczliwy duch nie m\u00f3g\u0142 tolerowa\u0107, a mianowicie gwizdanie. G\u00f3rnicy wiedzieli o tym, wi\u0119c wykonywali swoj\u0105 prac\u0119 cicho i bezszelestnie. Pewnego razu g\u00f3rnik pokaza\u0142 cz\u0142owiekowi, kt\u00f3rego szczeg\u00f3lnie lubi\u0142, niezmierzone bogactwo rudy. Aby wydoby\u0107 cudowny skarb, g\u00f3rnik musia\u0142 zbudowa\u0107 most nad g\u0142\u0119bok\u0105 dziur\u0105. Ma\u0142y ch\u0142opiec obieca\u0142 mu pom\u00f3c. Praca post\u0119powa\u0142a szybko pod fachowymi r\u0119kami obu. Wkr\u00f3tce most by\u0142 gotowy, a g\u00f3rnik sta\u0142 zdumiony przed bogatym z\u0142o\u017cem srebra.
Uradowany szcz\u0119\u015bliwiec zapomnia\u0142 si\u0119, klaska\u0142 w d\u0142onie, gwizda\u0142 i gwizda\u0142. Wtedy g\u00f3rski troll wpad\u0142 na niego z przera\u017ceniem i z\u0142o\u015bci\u0105 i nagle znikn\u0105\u0142 w skale. Rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 gwa\u0142towny grzmot i huk, kt\u00f3ry stawa\u0142 si\u0119 coraz gwa\u0142towniejszy i coraz bli\u017cszy. Wtedy g\u00f3rnik zda\u0142 sobie spraw\u0119, co spowodowa\u0142. K\u0142adka, na kt\u00f3rej sta\u0142, ju\u017c si\u0119 ko\u0142ysa\u0142a. Za nim rozleg\u0142 si\u0119 g\u0142o\u015bny huk. Nie m\u00f3g\u0142 zosta\u0107 d\u0142u\u017cej, je\u015bli nie chcia\u0142 straci\u0107 \u017cycia. Rzuci\u0142 si\u0119 wi\u0119c w stron\u0119 wyj\u015bcia i ledwo ujrza\u0142 \u015bwiat\u0142o dzienne, gdy ca\u0142y d\u00f3\u0142 zatrz\u0105s\u0142 si\u0119 gwa\u0142townie i zawali\u0142 z g\u0142o\u015bnym trzaskiem. Nieostro\u017cny m\u0119\u017cczyzna sta\u0142 tam, jasno o\u015bwietlony przez wieczorne s\u0142o\u0144ce, i wpatrywa\u0142 si\u0119 w wej\u015bcie do szybu. <\/p>\n\n\n\n
Potem powoli poszed\u0142 do domu, ciesz\u0105c si\u0119, \u017ce wci\u0105\u017c mo\u017ce ocali\u0107 swoje nagie \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n